غرق شدن یک انسان

2×2

 

هر روز

 

مشت خودم را توی باد پخش می کردم 

 

مرده ها با دست های بیرون از گور

 

به گور می شدند

 

روی پلاکارت ها نوشته بودم

 

می آیی با دست هایی بیرون از گور

 

پابه فرار گذاشتم

 

کسی در این خیابان

 

یک مرده را جریمه نمی کند

 

من بدون پلاک به جنگ رفته بودم

 

همیشه همین طور میمردم

 

توی این خیابان

 

همه چیز از یک تصادف شروع شد

 

تو 

 

   من  

 

        خدا

 

پرده ها به باد پا می دادند

 

ودست می گرفتند از گور ها

 

دست من همیشه جا می ماند

 

توی جیب هایم

 

روی ماشه ها

 

روی میز ها

 

من حساب وکتا ب سرم نمی شود

 

2×2  اندازه تو

 

نه، من

 

30× 40قاب شده ام روی دیوار

 

روی سنگ

 

روی میز

 

روی کتاب

 

من همه چیز را به آب دادم

 

عکسم را     

 

 

  

 

با این همه خواهر و مادر

 

یقه ی کت کدام کاندوم را جر بدهم؟

 

 

یا لنگ فاحشه ها را پاک کنم از شکلهای هندسی

 

 

چگونه انکار کنم؟

 

نه؟!

 

 

باید دست از سر سنگ قبر بردارم

 

 

روی شقیقه ام فاتحه بخوانم

 

 

به نیم کره ی شمالی

 

 

جنوبی

 

 

و هر چه جهت است

 

 

تف کنم به صورت این تیمارستان

 

 

که می چسبانمش به دیوار

 

 

اگر سر پا نشاشیدم به دهان این غار

 

 

مورچه ملکه نخواست

 

 

کلاغ اگر می بودم میتوانستم

 

 

پدر را شجره بکشم روی پوست کشیده آهو

 

 

یا خالکوبی کنم روی بازوی راست ملیح

 

 

کلاغ اگر بودم

 

 

می نشستم تا ببینم در دارو درخت

 

 

عصاره کدام سیب

 

 

قطره ی چندم از دهان این آبمیوه گیری

 

 

منم

 

 

ریز ریز میریزد از زیر زمین

 

 

تا در اطاق خوابهای بدون طاق

 

 

شکل خودم را پیدا کنم در ظرفهایی از کریستال و هروئین

 

 

تنها درخت  پدر من بودم

 

 

می بودم اگر کلاغ

 

 

می بوییدم

 

 

خواهرم در کاندوم سیب کرم شد

 

 

کلاغ

 

 

این تیمارستان بی پدر و مادر

 

 

 

بی خواهر و مادر

 

 

بودن را اثبات میکند

 

 

لعنت به هر چه بیمارستان

 

 

و هر چه جهت از تو تا من

 

 

شجره

 

 

شکل تریاک و وافور کش آمده در خواب

 

 

زبانم اگر بچرخد

 

 

نیمکره شمالی ام نه

 

 

که دل و دستم می لرزد شلیک کنم

 

 

خرسی که با توله هایش آوازهای غمگین می خواند

 

 

در بیمارستان شمالی

 

 

بی تردید زمستان سردی ست

 

 

چشم اگر بچرخد

 

 

زاویه دید به درخت

 

 

پدر نمی شود تابستان

 

 

به بیمارستان

 

 

به اکسیژن

 

 

به خوابهایی سفید پرستار

 

 

برمیگردانم

 

 

هر چه از شما تیر خورده باشم

 

 

با 30 سالگی ام تقسیم می کنم

 

 

قلبم را

 

 

و این سرنگ 57 سی سی

 

 

پنگوئن های جنوبی به نیمکره شمالی کوچ میکنند

 

 

فاتحه می خوانم به پنگوئن ها

باور کن لیلی جان

در این متن بی سر و پا هر چه ریخته است پای شما دل بود

چه سود؟

شما هنور نخوانده گفتید:

و هی پای این نامه ی سر گشاده را تنگ گرفتید

که می خواهم این جا

روی میز

کنار خزر

انگشت به دهان

عکس یادگاری بگیرم با پسر عموهایم

گفتم :لیلی جان

دریا که جوش بیاید لاهیجان را دم میکنم

چه دیدی؟

شاید فردا زمین از گرسنگی من را خورد

قرار نبود

بود که من بدون تو بمیرم ؟

و این متن بدون فرهاد

 بماند برای بعد ......

لیلی جان

این متن بدون تو تیمارستان است

لاهیجان سرد شده در فنجان

کلمات رژه می روند

شاه یک دست باخته است

یک دست زلف یار      و      

کشیدم خودم را کنار       و

لیلی جان

این نانه ی سر گشاده را وقتی می خوانی لاهیجان را سر بکش

از میان این همه یادگاری که برایت فرستادم

یک  مشت عکس مانده بود 

نه 

عکس یک مشت

که به در می زد

به دیوار

به دهان

دهان باز کردم

حرف ها باریدن

اعداد و شکل های هندسی

و از میان حیوانات

 فقط گربه از یاد برده بود خاطره هایش را

پسر عموی ناتنی هنوز کنارت لبخند می زند

لیلی جان باور نکن ......